  SE.RE.RE RE RE RE RE RE RERE.RE.RE RE RE RE RE RE RE RE.RE.RE RE RE RE RE RE RERE.RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE REXRERERERE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE REkRE RE RE RE RE RE RE RE RE[RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RESRESRESRESRE RE RE RE RE RESRESRE RE RE RE RE RE RE RESRESRESRE RE RE RE RE RE RESRESRESRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE<RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE'RE'RE RE RE RE RE RE RE RE RE'RE RE RE RE RE RE RE RE RE'RE RE RE RE RE RE RE RE RE'RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE REyRE RE RE RE RE RE RE RE REyRE RE RE RE RE RE RE RE REyRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE REiRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE[RE[RE RE RE RE RE RE RE RE[RE[RE[RE RE RE RE RE RE RE[RE[RE[RE RE RE RE RE RE RE RE[RE[RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE REđRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE&RE RE RE RE RE RE RE RE RENRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE REȻREȻRE RE RE RE RE RE RE REȫREȫRE RE RE RE RE RE RE REțREțREțRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RECRE RE RE RE RE RE RE RE RECRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE REvRE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE9RE RE RE RE RE RE RE RE RE9RE9RE RE RE RE RE RE RE RE9RE9RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERERE RE RE RE RE RE RE RERE$RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE1RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RERE%RE RE*RE*RE*RE RE RE RE RE RE RE RE*RE*RE RE RE RE RE RE RE RE*RE*RE RE RE RE RE RE RE RE*RE*RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RERE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE$RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE RE